swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

Najbardziej charakterystyczną cechą borowika szlachentego poza jego zapachem jest gąbka od spodniej strony kapelusza. Tworzą ją drogne, okrągłe rurki o długości od 8 do 30 mm, które łatwo oddzielają się od miąższu kapelusza. Ten ma średnicę od 6 do 25 cm, choć zdarzają się i większe egzemplarze. Młode prawdziwki mają kapelusz białego koloru, który przybiera wraz ze wzrostem barwę piaskową do brązowej. Powierzchnia jest matowa - po deszczu gładka i lepka, a w czasie suszy pomarszczona. Podczas grzybobrania należy jednak uważać, by nie pomylić prawdziwka z szatanem lub goryczakiem żółciowym, które mogą być łudząco podobne do borowika. Dlatego najlepiej jest zbierać tylko dorosłe i dobrze wykształcone grzyby.

 

Trzon tego grzyba u młodych owocników ma barwę białą przechodzącą wraz ze wzrostem do jasnobrązowej. Pod kapeluszem węższy niż u podstawy. W górnej części trzon pokrywa widoczna siateczka.

 

Występuje w okreie od lipca do listopada. Najczęściej można go spotkać w lasach iglastych i mieszkanych, na glebach kwaśnych. Na glebach wapiennych nie występuje niemal wcale. Jest to grzyb pospolity, a do tego jadalny i smaczny, dopuszczony do sprzedaży na terenie Polski. WYśmienicie podkreśla smak wielu potraw - zwłaszcza świątecznych.