Opieńka miodowa
Poprawiony: poniedziałek, 16 września 2013 18:20
Wpisany przez Krzysztof Żołądek
poniedziałek, 16 września 2013 18:14
Opieńka miodowa (Armillaria mellea) - pospolity grzyb porastający zazwyczaj próchniejące pnie drzew. Walory smakowe sprawiają, iż często gości on na polskich stołąch w postaci marynowanych młodych kapeluszy lub jako element farszu do pierogów czy krokietów. Ze względu na niewielką zawartość substancji, które mogą być dla niektórych osób szkodliwe zaleca się obgotowanie grzybów przed dalszym ich przyrządzeniem.
Charakterystyczną cechą opieńki miodowej jest to, że rośnie w kępach. Rozkładające się pnie drzew (od poziomu ściółki do nawet kilku metrów nad ziemią) pokrywają grupy od kilku do kilkunastu grzybów. Z wierzchu rzucają się w oczy miodowo-żółte kapelusze, przybierające też barwę miodowo-brązową i oliwkowo-brązową i pokryte drobnymi brązowawymi łuskami. Im bliżej centralnej części kapelusza tym łusek więcej i są ciemniejsze. Średnica kapelusza liczy od 3 do nawet 11 cm. Pod kapeluszem znajdują się blaszki o kolorze od białego po beżowo-różowawe. Są cienkie i gęsto rozmieszczone.
Kapelusz utrzymuje cienki trzon (od 0,5 do 1,5 cm grubości) o barwie żółtawej, miodowo-brązowej i brązowej. Jest wysmukły o rozszerzonej podstawie, a jego wysokość zazwyczaj wynosi od 8 do 18 cm. Powierzchnia jest gładka z nielicznymi białymi strzępkami. W górnej części, pod kapeluszem, widoczny pierścień. Przytwierdzony trwale do trzonu i łatwo zauważalny.
Opieńka miodowa występuje w lasach powszechnie w okresie od sierpnia do listopada. Porasta zarośla, ale można je spotkań także w parkach i ogrodach. Kępy porastają także zdrowe drzewa. Jest groźnym pasożytem chorobotwórczym powodującym białą zgniliznę drewna oraz opieńkową zgniliznę korzeni, czego następstwem jest zamieranie zaatakowanych drzew.
Jest to grzyb jadalny. Surowe opieńki są w smaku początkowo łagodne i pozostawiają cierpki posmak. Zapach mają słaby, ale przyjemny. Przypomina on nieco ser Camembert. Opieńki są smaczne, twarde, o łykowatym, mniej wykorzystywanym do konsumpcji trzonie. Do spożycia używa się najczęściej młodych kapeluszy.
Na podstawie:
W. Kamiński, Atlas grzybów, Dom Wydawniczy PWN, Warszawa 2013
pl.wikipedia.org
www.grzybland.pl